Iako su prvi sistemi pisanja izvorno otkriveni u drugoj polovici četvrtog milenija pr.Kr., njihov razvitak i usavršavanje dogodio se početkom trećeg milenija pr.Kr.

Sumerani, najstariji naseljenici južne Mezopotamije, formirali su kulturno i dobro razvijeno društvo. Često ih se smatralo nesemitskim naseljenicima Mezopotamije. Izmislivši klinasto pismo Sumerani su odigrali važnu ulogu u izvlačenju ljudskog društva iz mraka, nepoznatog predpovjesnog doba u novu povjesnu eru. Kratko vrijeme nakon izuma sumeranskog i babilonskog klinastog pisma, naseljenici sjevernih dijelova podnožja Kuzistana i Zagrosa započeli su svoje klinasto pismo, koje je kasnije postalo poznato kao protoelamitsko klinasto pismo.

Iako mnogi eksperti na području drevnih jezika i sistema pisanja vjeruju da pisanje započinje zapadno od Irana, u južnoj Mezopotamiji ili zemlji Sumerana, te kao što je profesor Walter Hinz zapisao: „Prije tri tisuće godina kada su Sumerani izmislili sustav slikovnog pisanja kao bolji način komunikacije, ovaj novi izum vrlo brzo je došao do njihovih Elamitskih susjeda.“ On također dodaje da: „Izuzev manjih razlika u minornim detaljima, nitko ne može zanijekati da su elamitska slikovna slova bazirana na sumeranskim primjerima. Ova metoda se raširila brzo, te se u isto vrijeme pojavila i sjeverozapadno od Kašana (između Teherana i Isfahana), te također daleko na istok i jug Irana, na područja poput Kirmana.“ Druga malo novija teorija iskazuje da je protoelamitsko pismo zapravo razvijeno i raširilo se od istoka na zapad. Prema toj teoriji slikovni sistem pisanja prvi put se pojavio u dolini Indus i jugoistočnom Iranu, raširujući se prema Farsu i Kuzistan ravnici. Ova teorija bazirana je na otkriću iskopina protoelamitskih uklesanih slikovnih simbola u Mohendžo Daro, Šahdad, Šar e Sukte, te brdima Melijan i Gazir.

Ove nove hipoteze bacaju određene sumnje na teoriju da su različiti sustavi pisanja dijelili isto podrijetlo. Naprotiv to dokazuje da kao što su se egipatski hijeroglifi razvili u isto vrijeme kada i sumeransko slikovno pismo, potpuno neovisno, tako se u jugoistočnom Iranu razvilo protoelamitsko pismo, te se proširilo na ostale regije.
Brdo Čogamiš u Dezfulu poznato je kao jedno od prvih mjesta u Iranu na kojima je pismo izumljeno. Čogamiš je veliki humak u okolici ravnice Šuš, dvadeset pet kilometara jugoistočno od Dezfula. Ovaj lokalitet iskopala je grupa arheologa iz kalifornijskog sveučilišta i Orijentalnog instituta sveučilišta u Čikagu pod nadzorom profesora P. Delougaza i doktora H. Kantora između 1961. i 1976. godine. Ovaj lokalitet jedan je od važnih centara razvitka urbanog života i pisma u Iranu, te su različita iskapanja otkrila velik broj pločica od blata, zdjela, posuda i drugih keramičkih artefakata, poznatih kao keramika nagnute ivice, jednog specifičnog stila toga vremena.

Jedan od važnih centara u ravnici Kuzistan je Suza, magagrad drevnog vremena i glavni grad elamitske dinastije. Povijest Suze kao glavnog centra ljudskog naseljavanja seže u kasni peti milenij i početak četvrtog milenija pr.Kr, rastući brzo nakon izuma pisma, te je površina Suze premašivala 95 hektara.

Treći milenij pr.Kr. | Arheologija | Brončano doba